Katebi's Weblog

اسفند ماه ، ماه پاياني زمستان ، هنگام كاشتن دانه و غلّه است.كاشتن ” سبزه ي عيد “ به صورت نمادين و شگون ، از روزگاران كهن ،‌ در  همه ي خانه ها و در بين همه ي خانواده ها ي ايراني مرسوم است . در ايران كهن، 25روز پيش از نوروز ، در ميدان شهر12 ستون از خشت خام برپا مي شد. بر ستوني گندم ، بر ستوني جو و به ترتيب برنج ، باقلا ، كاجيره ( گياهي است كه بلندي اش به 50 سانتي متر مي رسد ، گلبرگ هاي آن را خشك و سپس نرم مي كنند و گاهي روي نان به جاي زعفران بكار مي برند.) ،  ارزن ، ذرّت ، لوبيا ، نخود، كنجد ، عدس و ماش  مي كاشتند و در ششمين روز فروردين ، با سرود و ترنّم و شادي ، اين سبزه ها را مي كندند و براي فرخندگي به هر سو مي پراكندند.. خوب روييدن هر دانه را به فال نيك مي گرفتند و بر آن بودند كه آن دانه در آن سال پر بار خواهد بود. سبزه همواره نماد شادابي و سرسبزي ونشانگر زندگي بشر و پيوند او با طبيعت است.

ما هم به رسم ديرين، در يكي از روزهاي ماه اسفند ؛ كلاس درس را با قصّه ي عمو نوروز كه موضوع تحقيق يكي از بچّه ها بود آغاز كرديم. سپس يكي از سنّت هاي زيباي نوروزي را در كلاس اجرا كرديم. يك سبد پر از دانه هاي گندم و يك ظرف پر از آب در جلوي تك تك بچّه ها گرفتيم  تا از ته دل آرزوهاي بزرگ و كوچك خود را از خداوند مهربا ن بخواهند و يك مشت گندم بر دارند و در ظرف آب بريزند. اين سبزه ي زيبا سمبل  اين آرزوهاست و ما هم به فال نيك گرفتيم .حال كه در آستانه ي سال جديد هستيم براي تمام فرزندان اين مرز و بوم از درگاه خداوند منّان  سلامتي ، سرافرازي ، شادكامي و موفّقيّت مسئلت داريم                                                                     

                                                               همواره سبز و بهاري باشيد